หลังจากหลานซีเฉินจากไป เว่ยอิงกลับมาจดจ่ออยู่กับ "บันทึกเงาอดีต" อีกครั้ง แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจยังคงวนเวียนถึงเด็กสาวผู้นั้น รอยยิ้มเศร้าสร้อยและแววตาที่แฝงไว้ด้วยความลับบางอย่างยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ

เขาพยายามสลัดความรู้สึกนั้นออกไป และมุ่งมั่นกับการถอดรหัสอักษรโบราณในบันทึก วันแล้ววันเล่าที่เขาใช้เวลาอยู่กับการศึกษาค้นคว้า จนในที่สุด เขาก็เริ่มเข้าใจความหมายของสัญลักษณ์บางอย่าง ภาพวาดประหลาดเริ่มเชื่อมโยงกันเป็นเรื่องราวเลือนราง

บันทึกเล่าถึงตระกูลเว่ยในอดีตกาลอันไกลโพ้น ผู้ครอบครองพลังลึกลับที่สืบทอดกันในสายเลือด พลังที่สามารถควบคุม "เงา" ได้ แต่พลังนั้นก็มาพร้อมกับคำสาปและความมืดมิดที่คอยกัดกินจิตวิญญาณของผู้ใช้

เรื่องราวในบันทึกเริ่มเข้มข้นขึ้น เมื่อกล่าวถึงความรักต้องห้ามระหว่างทายาทแห่งตระกูลเว่ยกับหญิงสาวจากตระกูลอื่น ความรักที่ถูกกีดกันด้วยกฎเกณฑ์โบราณและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน

ในคืนหนึ่งขณะที่เว่ยอิงกำลังศึกษาภาพวาดดอกเหมยที่ปรากฏอยู่ในบันทึกอย่างตั้งใจ พลันความทรงจำเกี่ยวกับหลานซีเฉินก็ผุดขึ้นมาในความคิดอย่างชัดเจน เขาสังเกตเห็นว่ามีภาพวาดดอกเหมยเล็กๆ ซ่อนอยู่ในชายเสื้อของร่างเงาที่ปรากฏตัวในคืนแรก

ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เว่ยอิงไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หรือว่าหลานซีเฉินมีความเกี่ยวข้องกับเงาอดีตของตระกูลเว่ยอย่างที่เขาคาดไม่ถึง

เขาตัดสินใจที่จะเดินทางออกจากหมู่บ้าน เพื่อตามหาร่องรอยของหลานซีเฉิน และเพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับบันทึกเงาอดีต การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความเสี่ยง แต่ความปรารถนาที่จะไขปริศนาที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าความกลัวใดๆ

เว่ยอิงเตรียมสัมภาระเท่าที่จำเป็น พร้อมกับบันทึกเงาอดีตที่เขาเก็บรักษาไว้อย่างดี ก่อนรุ่งสางของวันใหม่ เขาออกเดินทางจากหมู่บ้านที่คุ้นเคย ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความเงียบสงัดและเงาอดีตที่ยังคงปกคลุมเรือนไม้โบราณ

ระหว่างทาง เว่ยอิงได้พบกับผู้คนมากมาย ได้ยินเรื่องเล่าต่างๆ นานา แต่ไม่มีใครที่รู้จักเด็กสาวที่ชื่อหลานซีเฉินเลย ความหวังของเขาเริ่มริบหรี่ลง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้

จนกระทั่งเขาเดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขา ในคืนหนึ่งขณะที่เขากำลังพักผ่อนอยู่ในโรงเตี๊ยม เขาได้ยินเสียงเพลงบรรเลงแว่วมาจากลานด้านนอก เสียงเพลงนั้นไพเราะและเศร้าสร้อย ราวกับกำลังถ่ายทอดความรู้สึกที่ลึกซึ้ง

เว่ยอิงเดินออกไปดู และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ หญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์กำลังบรรเลงเพลงด้วยเครื่องดนตรีโบราณภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเธองดงามราวกับเทพธิดา และดวงตาของเธอก็เปล่งประกายเศร้าสร้อยที่เขาคุ้นเคย

มันคือหลานซีเฉิน!

หัวใจของเว่ยอิงเต้นระรัว เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบเธออีกครั้ง และในสถานการณ์เช่นนี้

เมื่อหลานซีเฉินบรรเลงเพลงจบลง ผู้คนรอบข้างต่างปรบมือชื่นชม เว่ยอิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ ท่ามกลางสายตาของผู้คน

"หลานซีเฉิน..." เว่ยอิงเอ่ยชื่อเธอเบาๆ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเขา รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ ราวกับดอกเหมยที่บานสะพรั่งกลางใจในฤดูหนาว

"ท่าน..." หลานซีเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความยินดี "ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

การพบกันอีกครั้งในคืนนั้น ท่ามกลางแสงจันทร์และเสียงเพลงบรรเลง ราวกับเป็นจุดเริ่มต้นของสายใยที่เชื่อมโยงชะตากรรมของเว่ยอิงและหลานซีเฉินให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น โดยที่พวกเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเบื้องหลังการพบพานครั้งนี้ มีเงาอดีตอันลึกลับของตระกูลเว่ย์ซ่อนอยู่ และดอกเหมยที่บานกลางใจนั้น อาจเป็นสัญญาณของความรักหรือโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้