ท่ามกลางความสับสนและหวาดหวั่น เว่ยอิงตัดสินใจที่จะสืบค้นความลับที่ซ่อนอยู่ใน "บันทึกเงาอดีต" เขาเริ่มศึกษาอักษรโบราณและภาพวาดประหลาดเหล่านั้นอย่างละเอียด ทุกค่ำคืนภายใต้แสงเทียน เขาใช้เวลาอยู่กับการถอดรหัสเรื่องราวที่ถูกจารึกไว้

หลายวันผ่านไป ความคืบหน้าเป็นไปอย่างเชื่องช้า อักษรโบราณมีความซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้โดยง่าย ภาพวาดก็ดูเหมือนปริศนาที่ไม่มีวันคลี่คลาย ความมืดมิดและความเงียบงันรอบตัวยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก ราวกับว่ามีดวงตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องเขาอยู่

คืนหนึ่ง หิมะแรกของฤดูหนาวโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ลมหนาวหวีดหวิวปะทะหน้าต่างเรือนไม้ เว่ยอิงนั่งอยู่หน้าเตาผิง พลิกหน้ากระดาษของบันทึกเงาอดีตอย่างหมดหวัง เขาถอนหายใจยาว รู้สึกท้อแท้กับความไม่รู้ที่ถาโถมเข้ามา

ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น เว่ยอิงสะดุ้งเล็กน้อย ในหมู่บ้านที่เงียบสงัดเช่นนี้ ใครกันที่มาเยือนในยามวิกาลท่ามกลางพายุหิมะ

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปยังประตู ด้วยความระมัดระวัง เขาเปิดประตูแง้มออกเล็กน้อย สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง

ร่างเล็กบอบบางของเด็กสาวคนหนึ่งยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมา เสื้อผ้าของเธอดูบางเบาเกินกว่าจะทนทานต่อความหนาวเย็น ใบหน้าเล็กซีดเซียว ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตากลมโตเป็นประกายเศร้าสร้อย

"ขอโทษที่รบกวน" เสียงของเด็กสาวแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "ข้า...หลงทาง"

เว่ยอิงรู้สึกสงสารจับใจ เขาเปิดประตูให้กว้างขึ้น "เข้ามาข้างในเถอะ ข้างนอกหนาวมาก"

เด็กสาวก้าวเข้ามาในเรือนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ราวกับไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ เว่ยอิงรีบจุดไฟในเตาผิงให้แรงขึ้น และนำผ้าห่มหนามาคลุมร่างเล็กของเธอ

"เจ้าชื่ออะไร?" เว่ยอิงถามด้วยความเป็นห่วง

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอมีประกายบางอย่างที่เว่ยอิงไม่สามารถอธิบายได้ "ข้าชื่อ...หลานซีเฉิน"

ชื่อนั้นราวกับก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเว่ยอิง มันเป็นชื่อที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

ตลอดคืนนั้น หลานซีเฉินเล่าเรื่องราวของเธอให้เว่ยอิงฟัง เธอมาจากดินแดนที่ห่างไกล พลัดหลงจากขบวนเดินทางระหว่างทางมายังหมู่บ้านแห่งนี้ เว่ยอิงรับฟังเรื่องราวของเธอด้วยความตั้งใจ แม้จะมีความสงสัยอยู่ในใจว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ เช่นเธอเดินทางมาไกลเช่นนี้ได้อย่างไร

เมื่อรุ่งเช้า หิมะเริ่มซาลง แสงตะวันอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่าง หลานซีเฉินลุกขึ้นเตรียมตัวเดินทางต่อ เว่ยอิงรู้สึกใจหายอย่างประหลาด ราวกับว่ามีความผูกพันบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเขากับเด็กสาวผู้นี้ในค่ำคืนที่หิมะตกหนัก

"ข้าต้องไปแล้ว" หลานซีเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ "ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือข้า"

"เดี๋ยวสิ" เว่ยอิงรีบพูดขึ้น "เจ้าจะไปที่ไหนต่อ? ข้าพอจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง"

หลานซีเฉินส่ายหน้าเบาๆ "ข้าต้องไปตามหา...บางสิ่งบางอย่าง" ดวงตาของเธอกลับมาฉายแววเศร้าสร้อยอีกครั้ง

ก่อนจากไป หลานซีเฉินหันกลับมามองเว่ยอิงอีกครั้ง "ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีก"

เว่ยอิงมองตามร่างเล็กของเด็กสาวที่เดินจากไปท่ามกลางหิมะที่ยังคงโปรยปราย ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร แต่เขารู้สึกว่าการพบพานกับหลานซีเฉินในคืนหิมะนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และบางทีเด็กสาวผู้นี้อาจมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับเงาอดีตที่เขากำลังสืบค้นอยู่ก็เป็นได้