ณ หมู่บ้านอันเงียบสงบที่โอบล้อมด้วยขุนเขาเขียวขจี สายหมอกยามเช้าร่ายระบำปกคลุมเรือนไม้โบราณหลังใหญ่ ตระกูลเว่ยสืบทอดสายเลือดมาหลายชั่วอายุคน ทว่าบัดนี้กลับถูกเงาอดีตอันมืดมิดปกคลุม

เว่ยอิง เด็กหนุ่มผู้มีดวงตาสีดำสนิทราวกับรัตติกาล จ้องมองไปยังหีบไม้เก่าคร่ำครึที่วางอยู่กลางห้องโถง แสงตะวันลอดผ่านช่องหน้าต่าง สาดส่องเป็นลำยาว ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายเมื่อเขาค่อยๆ เปิดฝาหีบออก

ภายในบรรจุตำราเก่าแก่ที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะ กระดาษสีเหลืองกรอบราวกับจะแตกสลายเมื่อสัมผัส บนหน้าแรกปรากฏอักษรโบราณที่สลักเสลาอย่างประณีต "บันทึกเงาอดีต"

ความอยากรู้อยากเห็นกัดกินหัวใจ เว่ยอิงค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษทีละแผ่น ภาพวาดประหลาดและอักษรที่ไม่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา ราวกับว่าบันทึกเล่มนี้กำลังกระซิบเรื่องราวลึกลับที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้เงามืดแห่งกาลเวลา

ทันใดนั้นเอง ลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้ามาในห้อง เทียนไขที่จุดอยู่บนโต๊ะสั่นไหวเปลวเพลิง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องกังวาน ราวกับเสียงเรียกจากห้วงเหวลึก เว่ยอิงรู้สึกขนลุกซู่ สัญชาตญาณบางอย่างเตือนว่าสิ่งที่อยู่ในบันทึกเล่มนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆ ห้อง ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุมทุกสิ่ง แสงตะวันเริ่มเลือนหายไป ราวกับถูกกลืนกินโดยเงามืดที่กำลังก่อตัว

"เกิดอะไรขึ้น?" เว่ยอิงพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ราวกับมีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหู "เจ้าคือทายาท...ผู้สืบทอดเงา..."

เว่ยอิงรีบลุกขึ้นยืน หันซ้ายขวาเพื่อมองหาต้นเสียง แต่กลับไม่พบใครเลย ในความมืดมิดนั้นเอง ปรากฏร่างเงาสีดำทมึน รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดของห้อง

"เจ้าเป็นใคร?" เว่ยอิงถามเสียงสั่น

ร่างเงาไม่ตอบ เพียงแต่ยื่นมือเรียวยาวมาทางเขา ปลายนิ้วดำมืดราวกับดูดกลืนแสงสว่างทุกสิ่ง

ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่าง เว่ยอิงถอยหลังกรูด ชนเข้ากับหีบไม้เก่าเสียงดังสนั่น บันทึกเงาอดีตหลุดจากมือ ตกลงบนพื้น

ทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงสว่างวาบขึ้นจากบันทึก อักขระโบราณบนหน้ากระดาษเรืองรองราวกับมีชีวิต ร่างเงาชะงักงัน ถอยหลังเล็กน้อย ราวกับหวาดกลัวแสงประหลาดนั้น

เว่ยอิงรีบคว้าบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง แสงสีม่วงยังคงส่องสว่างเจิดจ้า ราวกับเป็นเกราะคุ้มภัย

"นี่มันอะไรกันแน่?" เขาอุทานด้วยความสงสัยและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน

ร่างเงาคำรามต่ำในลำคอ พุ่งเข้าใส่เว่ยอิงด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า เว่ยอิงหลับตาปี๋ เตรียมพร้อมรับแรงกระแทก

แต่แล้ว ทุกสิ่งก็เงียบสงัด เมื่อเขาลืมตาขึ้น ร่างเงาได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความมืดมิดและความเงียบงันที่ปกคลุมเรือนไม้โบราณหลังนั้นอีกครั้ง บันทึกเงาอดีตในมือของเขายังคงส่องแสงสีม่วงเรืองรอง ราวกับเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาแห่งเงาอดีตของตระกูลเว่ย

เว่ยอิงก้มลงมองบันทึกในมือ ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในหัว ทั้งความกลัว ความสงสัย และความอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้า เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เผชิญเมื่อครู่คืออะไร แต่เขารู้สึกได้ว่าชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป การเดินทางเพื่อเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ในเงาอดีตเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น