แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเข้ามาในกระโจมของมาเรีย ลมพัดเอื่อยๆ พากลิ่นหอมสดชื่นของป่าเข้ามาภายใน เอลิซ่ารู้สึกถึงพลังงานที่แปลกใหม่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เธอได้นอนหลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แต่ความรู้สึกของการมีภารกิจอันยิ่งใหญ่ก็ยังคงชัดเจนในใจ

“พลังของเจ้ากำลังตื่นขึ้น” มาเรียกล่าว ขณะที่กำลังต้มน้ำสมุนไพรบนกองไฟ “วันนี้เราจะเริ่มบทเรียนแรก…การสื่อสารกับวิญญาณ”

เอลิซ่าพยักหน้า เธอเตรียมพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง มาเรียวางถ้วยน้ำสมุนไพรลงตรงหน้าเอลิซ่า แล้วนั่งลงตรงข้ามกัน ดวงตาของเธอจ้องมองเอลิซ่าอย่างลึกซึ้ง

“จงทำจิตใจให้ว่างเปล่า…ปล่อยวางความกังวลและความกลัว” มาเรียแนะนำ “แล้วจงฟัง…ฟังเสียงที่อยู่รอบตัวเจ้า”

เอลิซ่าหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามจดจ่ออยู่กับเสียงรอบตัว เสียงนกร้อง เสียงลมพัดใบไม้ และเสียงน้ำไหลจากลำธารที่อยู่ไม่ไกล เธอนึกถึงเสียงกระซิบจาก เงาในเงา ที่เธอได้ยินเมื่อคืนก่อน พยายามเรียกเสียงเหล่านั้นกลับมา

“เจ้าคือผู้พิทักษ์จันทรา…” เสียงแผ่วเบาเริ่มดังขึ้นในหูของเธอ มันไม่ใช่เสียงกระซิบจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่มาจากภายในจิตใจของเธอเอง

เอลิซ่ารู้สึกถึงความเชื่อมโยงกับป่ารอบตัว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของต้นไม้ ใบหญ้า และสรรพชีวิตทั้งหมด เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานของชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ในทุกสิ่ง

“ข้าได้ยินแล้ว” เอลิซ่าพึมพำ “ข้าได้ยินเสียงของพวกเขา”

มาเรียยิ้ม “ดีมาก…แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้…การสัมผัสถึง เงามืด”

คำว่าเงามืดทำให้เอลิซ่ารู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง ความทรงจำเกี่ยวกับร่างเงาสีดำขนาดใหญ่เมื่อคืนก่อนผุดขึ้นมาในใจ

“แต่ทำไม” เอลิซ่าถาม “มันไม่ใช่ศัตรูของเราหรือ”

“ใช่…แต่การรู้จักศัตรูคือสิ่งสำคัญในการเอาชนะมัน” มาเรียตอบ “เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะสัมผัสถึงพลังงานของเงามืด เพื่อที่เจ้าจะได้รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน และแข็งแกร่งแค่ไหน”

เอลิซ่าลังเลเล็กน้อย แต่เธอก็ทำตาม เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามทำจิตใจให้ว่างเปล่า แล้วจงจ่ออยู่กับความรู้สึกที่แตกต่างออกไป คราวนี้เธอไม่ได้ฟังเสียงของป่า แต่เธอพยายามสัมผัสถึงความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในนั้น

ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก และเต็มไปด้วยความชั่วร้าย เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ดำมืด ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ

“เจ้าคือความอ่อนแอ…เจ้าจะไม่มีวันเอาชนะข้าได้…” เสียงแหบพร่าเย็นเยียบดังขึ้นในหัวของเธอ มันคือเสียงของ ลอร์ดแห่งเงามืด

เอลิซ่าเบิกตากว้าง ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจของเธอ เธอพยายามที่จะถอยหนี แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยพลังงานอันมหาศาลของเงามืด

“หยุดนะ!” เอลิซ่าตะโกนในใจ “แกไม่มีทางทำอะไรฉันได้!”

“เจ้าอ่อนแอเกินไป…เด็กสาว…เจ้าจะหลับใหลไปพร้อมกับหมู่บ้านของเจ้า…”

เงามืดเริ่มเข้ามาใกล้เอลิซ่ามากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกินโดยความว่างเปล่า ภาพของหมู่บ้านอาเซลล์ที่ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืด ผุดขึ้นมาในจิตใจของเธอ

“ไม่นะ…” เอลิซ่าพึมพำ “ฉันจะไม่ยอมแพ้…”

ทันใดนั้น แสงสีเงินจางๆ ก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเธอ มันเป็นแสงที่มาจาก จี้แห่งจันทรา ที่สวมอยู่บนคอของเธอ แสงนั้นค่อยๆ ส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ ขับไล่ความมืดมิดออกไป

“จงเชื่อมั่นในตัวเอง…เอลิซ่า…เจ้ามีพลังที่จะเอาชนะมัน…” เสียงกระซิบจากเงาในเงาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนและทรงพลัง

เอลิซ่ารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เธอเพ่งจิตไปที่แสงสีเงินจากจี้แห่งจันทรา ปล่อยให้พลังแห่งแสงสว่างไหลเวียนไปทั่วร่างของเธอ

แสงสีเงินจากจี้แห่งจันทราปะทะเข้ากับเงามืดอย่างรุนแรง เกิดเป็นแรงปะทะที่สั่นสะเทือนไปทั่วจิตใจของเอลิซ่า เงามืดคำรามด้วยความเจ็บปวด แล้วค่อยๆ ถอยร่นออกไปช้าๆ จนกระทั่งมันหายไปในความว่างเปล่า

เอลิซ่าหอบหายใจอย่างหนัก เธอเปิดตาขึ้น ร่างกายของเธออ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกถึงความเข้มแข็งที่เพิ่มขึ้น

มาเรียมองมาที่เอลิซ่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “เจ้าทำได้แล้ว…เจ้าเอาชนะความกลัวของเจ้าได้”

เอลิซ่าพยักหน้า “ฉัน…ฉันสัมผัสได้ถึงมัน…มันน่ากลัวมาก”

“ใช่…แต่เจ้าก็เอาชนะมันได้” มาเรียกล่าว “นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพลังของมัน…ศัตรูไร้ใบหน้า นั้นซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด”

“ศัตรูไร้ใบหน้า” เอลิซ่าทวนคำ

“ใช่” มาเรียตอบ “ลอร์ดแห่งเงามืดไม่ได้มีเพียงแค่พลังงานที่ชั่วร้ายเท่านั้น แต่มันยังสามารถควบคุมจิตใจของผู้อื่นได้ สร้างภาพลวงตา และหลอกหลอนผู้คนให้จมดิ่งในความสิ้นหวัง นั่นคือเหตุผลที่เราเรียกว่ามันว่าศัตรูไร้ใบหน้า เพราะมันสามารถแฝงตัวอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่าง รอบตัวเรา”

“แล้วฉันจะต่อสู้กับมันได้อย่างไร” เอลิซ่าถาม

“เจ้าต้องแข็งแกร่งทั้งร่างกายและจิตใจ” มาเรียกล่าว “เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังของจี้แห่งจันทรา และต้องเรียนรู้ที่จะใช้พลังของเงาในเงาให้ได้อย่างเต็มที่”

เอลิซ่ามองไปที่สร้อยจี้ในมือ เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่อยู่บนบ่าของเธอ

“ฉันจะทำ” เอลิซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะไม่ยอมให้มันทำลายโลกใบนี้”

มาเรียยิ้ม “ดีมาก…วันนี้เจ้าได้ก้าวผ่านบททดสอบที่สำคัญไปแล้ว พรุ่งนี้เราจะเริ่มบทเรียนใหม่…บทเรียนที่จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น”