ในหอคอยสูงเสียดฟ้าที่ทำจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ 'เอลิน่า' เจ้าหญิงแห่งเอเทเรีย ยืนอยู่ริมระเบียง ดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยจ้องมองไปยังผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและเศร้าสร้อย ปีกสีขาวบริสุทธิ์ที่ควรจะงอกงามอยู่บนแผ่นหลังของเธอ กลับไม่มีอยู่จริง เธอคือเจ้าหญิงเอลฟ์เพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ของเอเทเรียที่ไร้ปีก

ไร้ปีก...คำสามคำนี้เป็นดั่งคำสาปที่ตามหลอกหลอนเอลิน่ามาตลอดชีวิต ในขณะที่เอลฟ์คนอื่นๆ สามารถโบยบินได้อย่างอิสระ ท่องไปในผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ เอลิน่ากลับถูกจองจำอยู่บนพื้นดิน แม้จะได้รับการฝึกฝนเวทมนตร์และวิชาการต่อสู้มาอย่างดีเยี่ยม แต่ความรู้สึกด้อยค่าก็ยังคงกัดกินหัวใจของเธอ

วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งร้อยปีของพิธี 'การกำเนิดปีก' ซึ่งเป็นพิธีสำคัญที่เด็กเอลฟ์ทุกคนจะได้รับปีกจากพรของต้นไม้แห่งชีวิต เอลิน่าจำได้ดีถึงวันนั้น วันที่เด็กคนอื่นๆ ต่างโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยปีกที่งอกงาม แต่สำหรับเธอ...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ความผิดหวังในดวงตาของบิดามารดา เสียงซุบซิบของเหล่าเอลฟ์คนอื่นๆ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

"ฝ่าบาท..." เสียงอันอ่อนโยนของ 'ลูคัส' หัวหน้าองครักษ์ส่วนตัวของเธอ ดังขึ้นด้านหลัง ลูคัสเป็นเอลฟ์หนุ่มผู้สง่างาม มีปีกสีทองอร่ามราวกับแสงตะวัน เขาคือองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ที่อยู่เคียงข้างเอลิน่ามาโดยตลอด

เอลิน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันกลับมามองลูคัสด้วยรอยยิ้มจางๆ "ข้าสบายดี ลูคัส เพียงแค่คิดถึงวันวาน"

ลูคัสรับรู้ถึงความเจ็บปวดในดวงตาของเจ้าหญิง เขาเดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นลูบไล้เส้นผมสีเงินของเธออย่างแผ่วเบา "ไม่ว่าฝ่าบาทจะมีปีกหรือไม่ ฝ่าบาทก็ยังคงเป็นเจ้าหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าเอลฟ์เสมอ"

คำพูดของลูคัสทำให้ใจของเอลิน่ารู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย แต่ความปรารถนาที่จะโบยบินก็ยังคงแข็งแกร่งเกินกว่าจะสลายไปได้ง่ายๆ

ในค่ำคืนนั้น ขณะที่ดวงจันทร์สีเงินส่องแสงนวลตา เอลิน่าแอบย่องออกจากห้องบรรทม เธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่เย็นเฉียบ สู่ห้องสมุดหลวง สถานที่ที่เธอโปรดปรานที่สุด ที่นี่เต็มไปด้วยตำราโบราณที่รวบรวมความรู้และตำนานต่างๆ ของเอเทเรีย

เธอหยิบตำราเก่าแก่เล่มหนึ่งออกมา ชื่อของมันคือ "บันทึกแห่งปีกที่ถูกลืม" เธอเคยอ่านมันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่อ่านก็ยังคงมีความหวังริบหรี่อยู่ในใจ บันทึกเล่มนี้กล่าวถึงตำนานโบราณเกี่ยวกับ "คำสาปแห่งไร้ปีก" ที่เคยเกิดขึ้นกับเอลฟ์บางคนในอดีต และวิธีที่จะปลดปล่อยคำสาปนั้นคือการค้นหา "ขนนกแห่งแสง" ที่มาจากมังกรในตำนานที่หลับใหลอยู่ในหุบเขาต้องห้าม

เอลิน่ารู้ว่าการเดินทางไปยังหุบเขาต้องห้ามนั้นอันตรายถึงชีวิต ไม่มีใครเคยกลับออกมาจากที่นั่นได้เลย แต่นี่อาจเป็นความหวังเดียวของเธอที่จะมีปีกเหมือนเอลฟ์คนอื่นๆ และโบยบินได้อย่างอิสระ

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิด จู่ๆ ก็มีเสียงปริศนาดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องสมุด เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่ก็ทำให้เอลิน่ารู้สึกขนลุกซู่

"เจ้าหญิง...ปีกของเจ้ามิได้ถูกลืมเลือนไปไหน..." เสียงนั้นกระซิบ "มันเพียงแค่รอคอยเวลาที่จะตื่นขึ้น..."

เอลิน่ารีบหันไปมอง แต่กลับไม่พบใครเลย ความมืดในมุมห้องดูเหมือนจะลึกกว่าปกติ ราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังเงาเหล่านั้น

"เจ้าเป็นใคร?" เอลิน่าถามเสียงสั่น แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีก มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง

ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่าเสียงนั้นไม่ใช่แค่ภาพหลอน แต่มันคือคำใบ้บางอย่าง คำใบ้ที่เชื่อมโยงกับชะตากรรมของเธอและปีกที่ไม่อาจโบยบินได้

รุ่งเช้า เอลิน่าตัดสินใจที่จะออกเดินทางไปยังหุบเขาต้องห้าม เธอเก็บรวบรวมของใช้ที่จำเป็น และแอบออกจากปราสาทไปในยามรุ่งสาง ก่อนที่ใครจะตื่นขึ้นมา เพื่อไม่ให้ใครขัดขวางความตั้งใจของเธอ มีเพียงลูคัสเท่านั้นที่เห็นเธอแอบออกไป แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบ เพราะรู้ว่าเจ้าหญิงของเขาไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไปแล้ว

การเดินทางสู่หุบเขาต้องห้ามนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด เส้นทางเต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตราย เอลิน่าต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าดุร้าย และหลีกเลี่ยงกับดักที่ซ่อนอยู่ เธอใช้เวทมนตร์ธาตุแสงในการนำทางและป้องกันตัว แต่พลังของเธอก็มีขีดจำกัด

ระหว่างทาง เธอได้พบกับ 'เฟย์' ภูติแห่งป่าตัวน้อยผู้หลงทาง เฟย์เป็นภูติที่มีปีกสีเขียวเรืองแสง เธอเป็นภูติที่ร่าเริงและซุกซน เอลิน่าตัดสินใจช่วยเหลือเฟย์ และเฟย์ก็ขอติดตามเธอไปด้วย เพราะรู้สึกได้ถึงพลังบริสุทธิ์ในตัวเจ้าหญิงเอลฟ์

"ท่านหญิงจะไปไหนหรือขอรับ?" เฟย์ถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

เอลิน่ามองไปที่เฟย์ด้วยรอยยิ้ม "ข้ากำลังจะไปตามหาปีกที่ถูกลืม"

เฟย์เอียงคอเล็กน้อย "ปีกที่ถูกลืมคืออะไรหรือขอรับ?"

เอลิน่าอธิบายเรื่องราวของเธอให้เฟย์ฟัง เฟย์ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ และเมื่อฟังจบ ดวงตากลมโตของเฟย์ก็เป็นประกายขึ้นมา

"ท่านหญิงจะต้องหาปีกเจอแน่นอนขอรับ! ข้าจะช่วยท่านหญิงเอง!" เฟย์กล่าวด้วยความมุ่งมั่น

การเดินทางของเจ้าหญิงไร้ปีกและภูติตัวน้อยเริ่มต้นขึ้นแล้ว พวกเขาไม่รู้เลยว่าเบื้องหน้ามีอันตรายและปริศนาอะไรที่รอคอยอยู่ และปีกที่ไม่อาจโบยบินของเอลิน่าจะสามารถกลับมาโบยบินได้อีกครั้งหรือไม่... มีเพียงโชคชะตาเท่านั้นที่จะเป็นผู้กำหนด